Een onderwerp dat de laatste jaren steeds meer behandeld wordt is privacy. Privacy is, volgens het woordenboek: "aanspraak van individuen of groepen of instellingen zelf uit te maken wanneer, hoe en tot welke hoogte informatie over hen wordt medegedeeld aan anderen." Dit klinkt heel vanzelfsprekend. Immers, als jij iets niet over jezelf wilt vertellen dan houd je dat voor je.

Toch blijkt dit in de praktijk vaak anders te werken. Zo zijn veel bedrijven continu op zoek naar zoveel mogelijk informatie over mensen. Dit om efficiënter te kunnen verkopen. Heb je bijvoorbeeld weleens reclame gehad gericht aan jou, terwijl je hier nooit om hebt gevraagd? Mogelijk gebruiken bedrijven jouw gegevens om je deze reclame te sturen. Voor veel mensen is privacyschending iets onschuldigs, of ze weten niet goed wat er eigenlijk gebeurt of wat de gevolgen zijn. Hierom enkele voorbeelden.

Ook de overheid is onze privacy steeds verder aan het schenden. Zo wil de overheid bijvoorbeeld het Elektronisch Kinddossier invoeren. Dit houdt in dat er van alle kinderen een dossier wordt bijgehouden met een hoop persoonlijke informatie over het kind. Zo willen ze bijvoorbeeld informatie hebben over de kleur en dikte van schaamhaar bij het kind. Informatie die nogal irrelevant is in de meeste gevallen, en bovendien nogal privacyschendend.

Dat de overheid dit wilt weten en digitaal opslaat is natuurlijk al niet goed voor je privacy, maar wie hebben er bijvoorbeeld allemaal toegang tot dit dossier? Dit zou ervoor kunnen zorgen dat alle dokters, verpleegkundigen, mensen van jeugdzorg en dergelijke instanties toegang hebben over privé informatie over jou. Bovendien staat het online, wat betekent dat er altijd hackers bij zullen kunnen komen. Simpel gezegd, zonder dat je het weet kan volledige informatie over jou de wereld rondgaan, verkocht worden of misbruikt worden.

Daarnaast wilt de overheid sinds kort graag onze vingerafdrukken op de verplichte ID kaarten hebben. In eerste instantie was dit onder het mom van 'veiligheid', maar al gauw bleek dat deze vingerafdrukken bovendien ook worden pgeslagen in een database. Kortom, wat er met deze informatie gebeurt is compleet onduidelijk en heeft bovendien dezelfde beveiligingsrisico's als het Elektronisch Kinddossier.

Ook iets wat onschuldig lijkt is de nieuwe OV-chipkaart. Deze wordt gebruikt om makkelijker te reizen in het openbaar vervoer, waardoor je altijd een vervoersbewijs bij je hebt. Handig! Alleen jammer dat er besloten is om alle informatie over de reizen die je maakt op te slaan. Deze informatie wordt gebruikt om te kijken hoeveel mensen er op bepaalde lijnen en tijden rijden, om zo het openbaar vervoer op basis daarvan te optimaliseren. Helaas bleek men ook dit te willen gebruiken om misdadigers op te pakken. Dit lijkt natuurlijk alleen maar goed, maar dit betekent dus in het kort dat alles wat wij doen gelogd wordt en we daar (onterecht) door in de problemen kunnen komen.

Wellicht ben je niet blij met deze zaken. Terecht. De waarheid is helaas dat men ook in het dagelijks leven bijzonder onvoorzichtig is met de privacy. Mensen vullen vaak gemakkelijk adressen, woonplaatsen, telefoonnummers en achternamen in als ze iets bestellen op internet. Sowieso plaatst men erg gemakkelijk persoonlijke gegevens online, iets wat aangemoedigd wordt door sites als Twitter en Hyves.

Tot slot is er ook nog Google. Google is waarschijnlijk de meest bekende zoekmachine die er is en wordt door bijzonder veel mensen gebruikt. Maar ook andere diensten van Google zijn een groot succes. Zo kwam Google als eerste met een gratis online mailbox met een paar gigabyte aan opslagruimte. Een groot succes bleek al snel. Wat veel mensen alleen niet weten is dat Google alle e-mails die verzonden en verstuurd worden opslaan op hun servers, scannen en gebruiken voor advertentie inkomsten. Zoals Google zelf al zei: "Als je iets doet waarvan je niet wilt dat anderen het weten, moet je het misschien maar gewoon helemaal niet doen." Leuk motto, maar minder voor onze privacy.

Ik hoop dat iedereen dit leest zich voortaan afvraagt wat ze eigenlijk invullen op internet en wat bedrijven met deze gegevens doen. En heel misschien, als iedereen zich hier bewust van wordt, dit soort zaken in de toekomst niet zo gemakkelijk meer toegestaan zullen worden, zodat we af en toe toch nog iets kunnen doen zonder dat de wereld dit weet.